Irritatiegrens

Veel Franse vrouwen hebben de irritante gewoonte om 2 octaven te hoog te spreken en het liefst op een verlegen fluistertoontje. Vrijwel alle Franse zangeressen en actrices hebben er last van. Ondertussen zeggen ze op dat kindertoontje wel de meest vreselijke dingen, het liefst over elkaar. Een beetje als de kleine handtashondjes die als ze de kans krijgen in de keel van een grote hond hangen maar zodra de baasjes kijken zich piepend op de rug werpt. Het blijkt ze nog voor  de paplepel te worden ingegoten:

De toonhoogte van babygehuil is in Frankrijk anders dan die in Duitland. Onderzoekers van het laboratoire des sciences cognitives de l’Ecole normale supérieure van Parijs hebben samen met collega’s van de universiteit van Würzburg gedurende 20 uren het gehuil van 60 Franse en Duitse baby’s van drie tot zes dagen oud aangehoord en geanalyseerd: er zijn verschillen. De verklaring is simpel: foetussen kunnen in de laatste drie maanden van de zwangerschap omgevingsgeluid horen, in het bijzonder de stem van de moeder en de intonatie daarvan. In Frankrijk ligt de klemtoon van woorden op de laatste lettergreep, in Duitsland niet. De Fransen zeggen papá en de Duitser pápa. Franse baby’s blijken in hun gekrijs de stem ook de hoogte in te laten gaan, terwijl de toonhoogte van Duits zuigelingengeschrei naar beneden gaat. Tot nu toe meenden wetenschappers dat alle baby’s op dezelfde hoogte aan het huilen waren.
Bron: www.frankrijkforum.nl

Er zijn zelfs speciale cursussen voor vrouwen in leidinggevende functies om lager te leren spreken. Want alle charmes ten spijt, met een hoog stemmetje  blijk je niet erg serieus te worden genomen.

herfst

Je zou het bijna niet geloven gezien de zomertemperaturen maar het is toch echt weer Herfst. Gelukkig verlopen hier de feesten volgens een vast schema , dat geeft tenminste een beetje houvast. Herfst betekent hier Pompoenfeesten, ter bevordering van groei van een speklaagje dat ons comfortabel door de winter moet loodsen. Die pompoenen zijn meer aanleiding dan doel, hoewel het altijd weer leuk is om te kijken wat voor gedrochten er dit jaar weer geproduceerd zijn. Het doel is, zoals eigenlijk bij alle Franse feesten, eten en drinken. In de herfst drinkt men rosé à la pamplemousse (rosé met limonadesiroop van grapefruit) Uitermate vies maar na 3 glaasjes proef je daar niets meer van. Zelfgemaakte cider of, voor de toeristen en zieken, appelsap. Daar eet je worst bij of, mijn favoriet, Pompe au Graton, spekjesbrioche. Na 3 plakken heb je een extra laagje voor wel 2 winters en de rest van de middag maagzuur, maar 1x per jaar heb ik dat er graag voor over.

In La Chabanne organiseert Monique van de auberge ieder jaar een boerenmarkt met kleine producenten van notenolie, geneeskrachtige planten, geitenkaas, slakken in allerhande vorm -die ik niet meer eet sinds ik weet hoe die beestjes worden doodgemarteld-, scharrelvarkensvlees en zelfgemaakte appelsap. Tussen de middag serveert Lionel de traditionele herfstmaaltijd met pens in worst en andere vorm. Wij maken dat nooit mee want integreren kent zijn grenzen en hier houdt ons culinair begrip op.

eerst worden de appels in mootjes gehakt en daarna wordt het sap eruit geperst

links de boer die bij nacht en ontij onze weg sneeuwvrij houdt en recht de voorzitter van de Franse tuinclub maar nu even niet

ieder jaar wordt een tradiitionele appelsappers van stal gehaald

de eerste bierbrouwerij in de Montagne Bourbonnaise heeft sinds een jaar zijn biertjes klaar

In Nizerolle is een echte scharrelvarkensboerderij

het vuur voor het kastanjepoffen

caroline en Vianney verkopen hun biologische groenten

winterslaap

Van het ene op het andere moment is het winter geworden. En dat is maar goed ook want dan kom ik weer eens aan schrijven toe. Achter de computer zitten staat niet hoog op mijn prioriteitenlijst, achter de computer zitten terwijl de zon buiten naar je lonkt vind ik zonde van mijn tijd. Dus nu schijnt weliswaar de zon maar donderdagavond wordt het al -4! Ongelofelijk als je bedenkt dat wij 2 weken geleden op het strand van Ile d’Oleron zaten te puffen met een roodverbrande neus. Wij waren op vakantie en het was heel leuk maar ook heel druk. Volgens ons, de eilanders zelf vonden het heel stil en waren druk doende om de boel op te breken bij gebrek aan toeristen. Dus wij hebben nog gauw de laatste oesters leeg geslurpt en ijsjes gegeten bij de ondergaande zon. Zara ontdekte de zee , was al snel verslaafd en hapte zoveel zeewater dat het er aan alle kanten weer uitspoot. Ik heb nachtelijk Ile d’Oleron dus ook uitgebreid kunnen verkennen want dat spuiten ging 24/24 door. ‘ s Nachts blijken er veel zwerfkatten op het Ile waardoor Zara nogal eens de prioriteiten uit het oog verloor en ik haar zo zacht mogelijk vervloekend in NL en voor de zekerheid ook maar in het Frans, wees op de 5 minuten daarvoor toch zeer dringende reden waarom wij ons op dat onmogelijke tijdstip op dat ruige bouwlandje bevonden.

We waren allemaal weer blij thuis te zijn: wat hebben wij een lekker water en wat is het hier stil! Jammer dat er geen zee is en de oesters hier toch minder smaken ondanks de meegebrachte zure eilandwijn, maar verder hebben wij besloten de woonwagens niet naar Ile d’Oleron te verhuizen.

zara in zee

oesters eten

huisjes van de oestertelers

nog meer huisjes van de oestertelers

zara in zee

kwal

strand en strand

wij vonden het heel druk

eindelijk weer eens de zee

oesterbanken

zandhond

Bibi weg, Rambo komt

Ik had nog niet koud het stukje over Bibi erop gezet, of we hoorden een boel gerammel en gesnuif van buiten. De nieuwe hengst was gearriveerd. Hij is mooi en hij is wild; er was een merrie voor nodig om hem in de wagen te krijgen want lopen aan een touwtje doet hij niet. Eigenlijk heet hij Tintin maar Parellada (de boer) vond dat te kinderachtig en heeft hem omgedoopt in Rambo.Hij luistert naar geen van 2′en.
Rambo mocht gelijk zijn naam eer aandoen want het was de laatste dag dat Kiki “en chaleur’ was en het was wel de bedoeling dat er die dag nog voor nageslacht zou worden gezorgd. te horen aan het gesnuif en gehinnik die nacht moet dat wel gelukt zijn en ook gisteren werd er voor de zekerheid nog hard gewerkt. Vanochtend was de chaleur bij Kiki was over en dat liet ze hem merken. Inmiddels heeft hij de boodschap begrepen en staat hij in een hoekje eenzaam te grazen.

Rambo

Bibi

Terwijl ik vrolijk mijn nieuw gevonden hobby uitprobeerde vond er thuis een klein drama plaats. Bibi, de grote liefde van Sophia, moest van eigenaar Parellada haar moeder Kiki dekken. Na 3 dagen hartverscheurend naar elkaar te hebben gehinnikt (Sophia was op een ander weiland gezet omdat ze uit jaloezie geen enkele merrie in de buurt van Bibi liet komen) had Bibi het kennelijk opgegeven en zette hij zich vol overgave aan zijn taak. Maar Kiki had niet zo’n zin in een 2-handsje en dat liet ze hem op wel zeer hardhandige wijze voelen. Met volle kracht trapte ze hem in zijn kruis waarna zijn penis eruit zag als een bloederige massa. De dierenarts probeerde nog te redden wat er te redden viel maar nadat er ook nog een infectie bijkwam, was het lot van Bibi bezegeld. Vorig weekend lag Bibi in de vitrine bij de paardenslager in Vichy.

Te Paard

Al woon je met de leukste man op de mooiste plek in Frankrijk, soms wil je toch even een ander uitzicht. Dus wilde ik op vakantie en wel alleen.  Ik ging leren paardrijden bij Johanneke van chambre d’hote La Vieille Forge, zo’n kleine 2 uur hier vandaan.

Op dinsdagochtend stond ik met toch wel wat bibberende knieën naast het makste paard van Johanneke. Johanneke legde mij heel geduldig de basisprincipes uit en na een uitgebreide borstelbeurt klom ik erop. Zonder stijgbeugels en bit om eerst wat meer gevoel met het paard te krijgen.  Op de grond lijkt zo’n rug niet zo hoog maar als je erop zit valt dat vies tegen. Nog een beetje wiebelig draaiden we de eerste rondjes door de bak maar al snel ging het beter. Glimmend van trots (ik dan) draaiden we 8′tjes rond  pilonnetjes en links en rechts door de bak. Hij stopte ook nog als ik ‘ho’ zei. En ik had niet eens spierpijn.
Helaas is het niet van een 2e les gekomen want de volgende dag moest ik met een beginnende migraine voortijdig naar huis. Maar ik heb wel de smaak te pakken en ga op zoek naar rijlessen op een mak-mak paard in de buurt. Het veulentje van Sophia is net geboren. Ik heb de tijd.

Overigens is leren paardrijden bij Johanneke een grote aanrader, helemaal voor schijtlijsters als ik. Ze is gespecialiseerd in kinderen die het allemaal een beetje eng vinden, maar volwassenen zijn bij haar ook aan het goede adres, en lol in het rijden staat bij haar voorop. Ze is enorm geduldig, legt alles heel duidelijk uit en ze laat je geen dingen doen waarvan je spijt krijgt.

Bij La Vieille Forge is het een gezellige beestenboel: honden, geiten, ezels en paarden, er valt altijd wel wat te aaien. ’s Avonds kookt Johanneke desgewenst heerlijke 3 vegetarische gangen en ’s ochtends serveert haar moeder Ankie een lekker ontbijtje.  Mooie kamers, een lekker bed en vlakbij het mooie dal van de Sioule, dus ook leuk voor mensen die alleen maar willen bijkomen of op weg zijn naar het zuiden.

In de tussentijd

Ondertussen is het nieuwe seizoen begonnen, hebben Monique en wij ons in het zweet gewerkt om de voorbereidingen af te krijgen (bijna gelukt),  eten we krom stokbrood omdat in de steenoven van de bakker een gat is gezakt en hij geen geld heeft om het te laten maken en zijn we erg blij dat de hele boel niet is afgefikt, wat er even wel op leek. Zie ook de laatste nieuwsbrief onder “nieuwsbrieven”. Overigens is het veld waar de brand was alweer groen van de varens.

Nanou en Grisou helpen bij het onderhoud

Behangen

In onze woonwagen Marseille hebben wij de binnenkant versierd met roze bloemetjesbehang. Voor de keuken bleek dat niet zo’n goed idee en dat moest met vetvrij afwasbaar behang worden overgedaan. Ik zou dat wel even doen. Ik had nog nooit behangen maar hoe moeilijk kon dat zijn? Je smeert een stuk papier in met lijm, plakt het op de muur, veegt de bubbeltjes eruit et voilà. Dacht ik.
In zo’n woonwagen kun je natuurlijk geen behangtafel kwijt en dus had ik een (veel te groot) stuk plastic op de grond gelegd om de vloer te beschermen tegen de lijm. T/m de eerste baan insmeren ging het goed. Ik plakte het tegen de muur, ging ook nog goed, maar toen zat het scheef. Het moest er weer af. 2e poging, weer scheef, eraf, enz.. Inmiddels bleek de lijm opgedroogd en moest opnieuw worden aangebracht. En toen ging het mis. Ik stap naar achteren, struikel over het plastic, verlies mijn evenwicht, half in de emmer met lijm, de kwast vliegt met een mooie boog uit de emmer, op de rol behang, ik verlies nog meer evenwicht en val uiteindelijk half in de emmer. Overal lijm, overal nat behang, overal blauwe plekken. Na de ergste puinhoop te hebben opgeruimd bleek er gelukkig nog genoeg lijm en behang over te zijn om de keuken af te krijgen. Om 20.00 u. was ik eindelijk klaar. Niet poepiestrak maar ach. Pas na 2 dagen durfde ik te gaan kijken en was er een wonder geschied: alle bobbels waren verdwenen en behalve wat randjes die makkelijk te camoufleren zijn ziet het er eigenlijk best heel ordentelijk uit. Yo, ik kan behangen!

Helaas

Ank en Anne hebben me laten weten dat ze alleen nog maar in juli en augustus de markt in Mayet misschien zullen aandoen. Maar gelukkig zijn ze nog wel in Lapalisse. Ook leuk, kun je gelijk naar het kasteel.