Saai

Het is zo’n typisch Frans dorpje aan een Route Nationale. Er is een poging gedaan om het verkeer af te remmen door een stoplicht. Niets zo frustrerend om te wachten voor een rood stoplicht in een uitgestorven straat. Het is lunchtijd, we hebben honger en in het plaatselijke bar-restaurant verkopen ze stokbroodjes.

Binnen zit de eigenaar met zijn vrouw en moeder aan een tafeltje in de hoek. Het hangt blauw van de sigarettenrook. Blijkbaar rookt de plaatselijke gendarme.

Het wachten op klanten heeft de drie geen goed gedaan. De stoel is rijkelijk te klein voor de dikke benen van de man en de vrouwen zien grauw van de nicotine en een overdosis koffie.

De grote eetzaal staat vol met gedekte tafels. Het groen van de servetten steekt onder de rand van de borden donker af en op de borden ligt een grauwsluier van stof.

De zaak leeft op als we binnenkomen. Moeder vertrekt, de vrouw komt zuchtend overeind en sleept zich nog een keer naar het Senseo-apparaat -wat ze tijdens ons verblijf nog een keer of 5 herhaalt- en de man duikt op Zara. ‘Ah, un boorder kollié’ roept hij verheugd uit. Heeft ze honger? En voor ik iets kan zeggen verdwijnt hij in de keuken en komt terug met een bord vol plakjes andouillette. Zara heeft een nieuwe beste vriend.

We installeren ons aan de bar en bestellen onze stokbroodjes. De man verdwijnt in de keuken en gaat aan de slag, regelmatig informerend wat wij behalve worst nog meer op ons broodje blieven, augurkjes? Tomaat? Ei? De vrouw bladert in een beduimelde ‘Femme Actuelle’.

Boven de bar staat het drankaanbod uitgestald. In de maatjes op de sterke drankflessen zitten restjes drank gekleefd, die van de gele drankjes zijn oranje geworden, die van de groene blauwachtig. De drankflessen met room probeer ik angstvallig uit mijn blikveld te houden. 
De sapflesjes zijn al jaren niet meer voor consumptie geschikt. De appelsap, de sinaasappelsap, ze hebben allemaal dezelfde grijsgele kleur gekregen en vaag is op het etiket nog te zien wat erin zou moeten zitten.

Twee halve meters stokbrood dik belegd met boter en worst arriveren. Of Zara nog een lekker bordje pensworst wil. Ongetwijfeld, maar een bloemrijke beschrijving van de laatste kotspartij in de auto, doet de man overtuigen dat het niet hoeft.

We praten over de wonderlijke verandering van het weer, van winters koud is het in een uur tijd omgeslagen in zomers warm, en de toestand in het dorp. Er blijkt veel te worden gescheiden. Daardoor staat er veel te koop. Of wij nog mensen weten die een huis zoeken?

De man heeft zijn roeping gemist, er volgt zo’n enthousiaste beschrijving van huizen, dat we bijna zin krijgen om er een te kopen. Zelfs het nadeel van de weg weet de man om te draaien in een voordeel: de weg is ‘s nachts stil en komt nooit klagen, een betere buur kun je niet hebben.

We moeten weer verder maar kunnen niet vertrekken zonder te beloven dat we bij twee huizen gaan kijken.

Als we een paar uur later terugrijden, hebben de man en de vrouw hun rookplek verplaatst naar het hek voor hun bar. We zwaaien. Ze herkennen ons niet.

1 reactie

Opgeslagen onder Frankrijk, Fransen

Nat

Het regende gisteren, het regende vannacht het regent vandaag en volgens de meteo regent het morgen ook. Door de werkplaats loopt een beekje, verven gaat niet want het vocht is alom en stiekem vind ik het wel lekker. Een dagje zonder stof in je ogen en verf op je handen en echte kleren aan waarmee je je kunt verplaatsen zonder een stofwolk te veroorzaken. Na morgen moet het wel over zijn.

Zaterdag komt een cameraploeg van de regio opnames maken om te laten zien hoe mooi de Auvergne is en hoe fijn in de vakantie. Voor die tijd moeten de vloeren gelakt zijn, de luiken geverfd, de wagens in de lak en de bloemen bloeien. En de zon schijnen. 

3 reacties

Opgeslagen onder la vie en rose

Niet echt

Net niet echt de bloemen van de pioenroos.

Geef een reactie

Opgeslagen onder la vie en rose

Raket crasht op La Grande Serve

In de nacht van zaterdag op zondag, om een uur of 3, is de raket gecrasht op La Grande Serve. Er kon nog net voorkomen worden dat de speeleend werd vermorzeld. Die avond was de raket al gaan wandelen als gevolg van de extreem harde wind met windstoten van 130 km per uur.

De dakbedekking van de overkapping van woonwagen Cognac is gedeeltelijk weg gewaaid evenals een aantal dakpannen. Van de kattenvervoermand die nog buiten stond om te worden schoon gemaakt ontbreekt nog elk spoor.

Er hebben zich geen persoonlijke ongelukken voorgedaan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

3 reacties

Opgeslagen onder la Grande Serve

wespennesten en andere vondsten

Bij het slopen van de garage vonden we een groot wespennest. Er zat een groot gat in, volgens Nicolas wordt dat gemaakt door knagers (ratten, muizen) die de eitjes uit het nest eten. Als je heel goed kijkt, kun je nog wat eitjes zien zitten.
We ontdekten ook een grote ruimte onder de garagevloer naast de oude broodoven. We wisten wel dat er een gat zat maar niet zo’n groot gat. Helaas was het leeg. Geen geheimen, schatten of lijken.

De nieuwe kippen beginnen al te wennen. De eerste nacht heeft de bruine buiten geslapen. Kippen hebben nooit last van slapeloosheid.  Als het donker wordt, vallen ze vanzelf in slaap, waar ze zich op dat moment ook bevinden. Een kip in het donker gaan zoeken heeft dan ook weinig zin. In de middag liep ze ineens weer bij de rest.

de buitenkant

 

 

 

 

 

 

 

 

Binnenkant: in alle gaatjes zit een eitje

 

 

 

 

 

 

 

 

met deze kant hangt het wespennest aan het plafond

 

 

 

 

 

 

 

Koninginnedag brandstapel

 

Het geheime kamertje

 

 

 

 

 

 

 

 

de nieuwe kippies op stap

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 reactie

Opgeslagen onder la Grande Serve

Onrust in kippenland

In een poging de weergoden om de tuin te leiden, doen we gewoon net of het voorjaar is . Dus gingen we zondag lammetjes kijken en hebben we nieuwe kippies gekocht van de kaasdames.

Zij waren net terug van hun expeditie naar de Cevennes om hun lammetjes te halen. De schaapjes zijn van een bijzonder ras dat overal tegen kan en bijna is uitgestorven maar waarvan ik de naam helaas weer ben vergeten. Als ze groot zijn worden ze wit met een bruine kop. Nu zijn ze nog helemaal bruin. En bang.

Het zal je ook maar gebeuren: je bent ineens je moeder kwijt, zit uren in een hokje in een stinkend, schuddend lawaaiding, waarna je terechtkomt in een stalletje, helemaal alleen met allemaal vreemde luchtjes en geluiden. Dan wil je wel blaten.

De dames hadden kippen over en wij konden een paar kopen. Schitterende kippies hebben ze, in allerhande kleuren en het was aan mij de eer om uit die overdaad de mooiste te kiezen. Dat viel niet mee.

Normaliter kopen wij onze kippen bij de landbouwwinkel en daar kun je kiezen uit grijze, zwarte en bruine. Inmiddels weten wij dat de bruine de beste legkippen zijn. Lichte dames lopen het meest in het oog bij de buizerd. Daarom werd het een bruine voor de leg, een zwart gouden voor af en toe een ei en een zwarte met witte stippen voor het mooi.

Was Thatcher een dier geweest dan was zij een kip: kippen zijn bitches. Nieuwkomers worden genadeloos gepikt, soms tot de dood aan toe. Daarom had ik er 3 gekozen, zo zouden ze in ieder geval een eerlijk gevecht hebben.

Toen wij thuis kwamen, zaten onze kippies al te dommelen op hun stok. De nieuwe kippies lieten zich gewillig uit hun mandjes zetten en doken met z’n drietjes in een hoek. De oude kippies hadden wel iets in de gaten maar hadden met hun kleine kippenverstandje nog niet door dat er bezoek was. Wij trokken ons terug.

Een kwartier later klonk er ineens luid verontwaardigd gekakel uit het kippenhok: de dames waren tot hun positieven gekomen. Gelukkig bleef het daarbij en na een tijdje luisteren vertrouwde ik er wel op dat het die avond niet tot een moordpartij zou komen.

Vanochtend zaten de nieuwe dames op de rand van het leghokje. Eigenlijk moet je nieuwe kippen eerst een tijdje opsluiten om aan het hok te wennen maar dan zouden onze oude dames niet bij hun legkastje kunnen komen. Dus de deur bleef open en na een tijdje stapten ze de wijde wereld in. We hebben nog een paar keer geprobeerd ze in de buurt van het hok te houden maar dat gaf ze zoveel stress dat we dat maar opgaven.

Nu maar hopen dat ze tegen de avond het hok terugvinden.

6 reacties

Opgeslagen onder dieren

Bordel


Toen wij ons huis kochten, waren er 2 plekken die de makelaar ons niet wilde laten zien: de zolder en de garage. De zolder omdat ze de trap niet op durfde met haar naaldhakken en de garage omdat er met onzichtbare inkt in koeienletters ‘INSTORTINGSGEVAAR’ op stond.

contouren van de oude muur van La Grande Serve

contouren van de oude muur

De garage is er later aangebouwd, je kunt de contouren van het oude dak nog zien in de muur. Het begon nog wel degelijk met muren van metselaar en nu burgemeester Jean-François maar resulteerde in een mijn-man-is-een-klusser bouwwerk van broer Daniël, hier ter huize ook wel ‘Perret-constructie’ genoemd.

Met stempels, ijzerdraad en stukjes hout hangt het aan elkaar. De oude EDF paal die als steunpaal boven de deur is gebruikt is rechtgezet met een halve baksteen en een spie van hout dat betere tijden heeft gekend. Het bedrijf dat ons houtwerk heeft behandeld tegen boktor, vond het behandelen van de garage niet meer de moeite waard: zover was de boktor al gekomen in zijn eeuwige knaagdrang.

Ieder jaar bij stevige sneeuwval hoopten wij stiekem op spontane instorting maar de constructie hield het op wonderbaarlijke wijze vol. Een maand of wat geleden brak spontaan een balk en belandde bijna op Adriaans hoofd. Het moment was gekomen om in te grijpen.

Zoals dat gaat met loze ruimte, hadden we het in de loop der jaren aardig weten vol te stouwen met min of meer bruikbare zooi. Die moet er nu allemaal uit. Het leidt tot ontdekkingen van op een moment zwaar gemiste onderdelen tot teleurstellingen door zaken die wij al lang geleden op de vuilnishoop hadden verwacht. Rondom de garage ontstaan bergen van rotzooi die weg moet, rotzooi waar een meningsverschil over bestaat of het weg moet, en een berg bruikbare zooi die zo snel nergens anders heen kan. Bij elkaar een nogal ontmoedigende hoeveelheid spullen die voor morgen 9.00 u. verplaatst moet zijn want dan komt demolition man Nicolas met zwaar geschut.

We hebben nog een uur, want dan gaan we lammetjes kijken en 2 nieuwe oude kippen halen bij de kaasmakende dames Ank en Anne in Lapallise.

1 reactie

Opgeslagen onder la Grande Serve

Sometimes it snows in April

La Grande Serve: tulpen in april

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tulpen en ik willen zon!

2 reacties

Opgeslagen onder Frankrijk

Utopia

In Hilversum werd ons oog naar een winkeltje getrokken door de leuke matjes die buiten waren tentoongesteld. Kwijlend liepen we er rond: een paradijs voor roulotte decoratie. Helaas of gelukkig, het is maar hoe je het bekijkt, zat de auto al bijna vol voor de terugreis en moesten we ons zwaar beheersen.
We raakten wel met eigenaresse Saskia in gesprek en we vertelden dat we woonwagens verhuren. Daarop haalde zij haar schat tevoorschijn: een doos met oude ansichtkaarten met 3 van de echte oude Pipo. We mochten er 2 kopen, van de derde kon ze geen afstand doen.
Ik was nooit zo’n fan van Pipo. Als kind vond ik het maar een engerd met die nep  big smile op z’n gezicht en die eeuwige grapjes. Niets persoonlijks,  mijn wantrouwen was gericht tegen alle clowns. Maar 40 jaar later vind ik het weer leuk. Voortschrijdend inzicht of vroegtijdige kindsheid?

Utopia, Bussumerstraat 14, 1211BK  Hilversum 035-6211656

pipowagen met pipo en petrapipo en mamaloe in de pipowagen

Geef een reactie

Opgeslagen onder la Grande Serve, woonwagens en pipowagens

Fotoboek

Tussen de Chase-bedrijven door heeft Adriaan nog kans gezien een fotoboek op de site te zetten: http://www.lagrandeserve.com/fotoboek/fotoboek.html

Er zitten nog wat schoonheidsfoutjes in de programmering maar het belangrijkste staat erop: foto’s

Geef een reactie

Opgeslagen onder la Grande Serve