Something completely different

Er wordt goed opgelet. Per ongeluk stuurde ik een nieuwjaarswens vanaf mijn persoonlijke emailadres. Voorzichtig werd geïnformeerd of Adriaan nog wel bij mij op de berg zat. Ik kan iedereen geruststellen. Hij zit er nog, tenminste fysiek. Mentaal zat hij de laatste maanden met zijn hoofd in de wereld van driehoekjes. ‘Chase’ zijn nieuwste film gaat deze week in première op het korte filmfestival in Clermont Ferrand.

Vanaf morgen begraven wij ons in donkere filmzalen, afgewisseld met receptie, promotiebijeenkomst, etentje en interview. Ik mag mee als ‘vrouw van’. Dat houdt in dat ik lieftallig edoch onopvallend aanwezig moet zijn.

De eerste keer dat Adriaan een prijs won, had ik de spelregels nog niet goed begrepen. Ik juichte de zaal bij elkaar en rende gelijk het podium op om Adriaan te zoenen in een jurk waarvan onze Moordrechtse buurman later zei: ‘je weet toch wel dat die jurk heel erg doorschijnt hè?’. Dat wist ik niet. Ik werd met ferme hand van het podium afgeleid want zo’n ongeleid projectiel in een doorschijnjurk is geen goede reclame voor een gerenommeerd festival. Als wraak liet de directeur even later de deur in mijn gezicht dichtklappen.

Dus ik ken mijn plaats nu; bij de hapjes en de champagne.

 

 

Stoer

Als hoefsmid Bruno komt, hoor je hem al in de verte aankomen in zijn ‘sans permis’, een brommerautootje. In NL heeft dat een beetje lullig imago, hier op het Franse platteland is het heel gewoon. Sinds de invoering van het puntenrijbewijs (je verliest punten bij iedere overtreding en als je je punten kwijt bent, verlies je voor kortere of langere tijd je rijbewijs) zijn de sans permis niet aan te slepen, omdat je er, het woord zegt het al, geen rijbewijs voor nodig hebt.
Zo’n sans permis kun je aardig opvoeren en dat heeft Bruno ook gedaan want hij rijdt sneller naar Vichy dan wij in onze gewone auto.

Gisteren kwam hij  aanrijden in een auto met chauffeur;  de versnellingsbak van zijn autootje had het opgegeven. Bruno is klein, ik schat zo’n 1.60m., 1 bonk spieren, heel aardig maar ook erg Stoer. Hij mag graag verhalen over alle botbreuken, schedelfracturen en uit de kom gerukte ledematen die hij in zijn werk oploopt. Nu, met zijn chauffeur erbij, was hij nog veel stoerder.
Het onderwerp was hoefijzers. Er kan een boel gebeuren met hoefijzers, je moet ze niet heet aanpakken, ze moeten niet door het paard worden weggetrapt zodat ze in het het rond vliegen, in het hooi belanden en brand veroorzaken, en als je ze vastzet moet je goed richten met je spijkerpistool, zodat de spijker in de hoef komt en niet via je scheen door je dijbeen weer naar buiten komt. Bruno had dat allemaal wel gedaan. In zijn geestdrift liet hij nog net niet zijn broek zakken om de littekens te laten zien.

Het ‘c’est pas vrai’, ‘incroyable’ en ‘génial’, van de chauffeur was niet van de lucht. Ondertussen viel het oog van de chauffeur er bijna uit van al het knipogen dat hij naar mij deed wat Bruno niet zag tijdens al het bijsnijden en schaven. Gelukkig kon ik mijn lach verstoppen in de nek van Nanou en Grisou die geduldig stonden te wachten tot het over was.

Ziek, zwak, misselijk en onderweg

De dokter vond dat Adriaan en ik moesten worden ingeënt tegen tetanus. Na de 1e week weigerde mijn arm een week dienst, na de 2e lag ik 2 dagen ziek in bed en hield ik een door mijn lijf wandelende kramp over. Ik moest er nog 2. Voordat ik volledig zou worden lamgelegd door de 3e prik belde ik de dokter om te zeggen dat ik er maar vanaf zag. Dat leek haar geen goed idee, ik moest langskomen.

In de eerste week van januari ligt traditiegetrouw de ene helft van Frankrijk met buikgriep (lees: overbelaste maag) op bed en de andere zit in de wachtkamer van de dokter. Het was heel druk, er was geen assistente maar wel veel telefoontjes en ik moest het doen met een half oor. Halverwege het opnoemen van mijn pijntjes, concludeerde de dokter dat mijn gezondheid ernstig bedreigd werd en ik moest onmiddellijk naar een neuroloog voor een ruggenmergpunctie. De volgende dag om 3 uur moest ik mij melden in het ziekenhuis in Roanne. Ik was zo overdonderd, ik deed netjes wat ze zei.

In het ziekenhuis wist men van niets maar ik moest me maar uitkleden en in bed gaan liggen en dan zou alles wel goed komen.   ‘Maakt u zich niet ongerust’, was het standaardantwoord op mijn vele vragen. Iets waar ik niet zo goed in ben.
Uiteindelijk kwam er een co-assistent die klopte en drukte, toen een neuroloog die klopte en drukte en daarna vroeg ‘Waarom bent u hier eigenlijk?’ Ja, dat wilde ik ook weleens weten. Ik zei dat het volgens mij een vergissing was en dat ik maar eens opstapte. Maar nee, daar kwam niets van in, de ruggenmergpunctie ging gewoon door. Waarom? Daarom. En daarna moest ik op z’n minst 48 uur blijven anders zou er ruggenmerg gaan lekken en dan was ik in ieder geval ziek.

De volgende dag werd ik gewekt door een verpleegster die direct een naald in mijn arm stak en 21 buisjes bloed aftapte. ‘s Middags volgde de punctie. Daarna moest ik 24  uur volkomen plat liggen.
Nou is dat op zich niet zo erg, ik kwam mijn tijd wel door met mijn podcasts van jaren marathoninterviews, This American Life en Plots. Wat wel erg was, is dat je op een po moet. En dat er geen gordijnen hangen tussen franse ziekenhuisbedden. Gelukkig maakte de dame naast mij de wereld niet meer zo mee, maar toch.

Alle resultaten waren goed, kwam de dokter mij vertellen. Mooi zei ik, dan ga ik  morgenmiddag weg. Maar nee, nu begon het pas. Anders dan in Nederland is in Frankrijk de medisch specialist dol op het vinden van de speld in de hooiberg. Ik had pijn en ik zou het ziekenhuis niet verlaten vooraleer de oorzaak gevonden was.
Ik weet dat veel mensen dit een goede instelling vinden maar ik niet. Ik ken mijn lijf een beetje en ik ben gewoon een maandagexemplaar. Er is altijd wel iets wat niet lekker loopt en het meeste gaat na kortere of langere tijd vanzelf over. Bovendien lag ik al 3 afleveringen van Breaking Bad achter. Ik werd boos, ik wilde weg tenzij de arts kon aangeven welke dood ik zou sterven als ik lekker thuis op de bank ging liggen. Dat kon ze pas zeggen na de 2 MRIscans die ze voor me besproken had.

Terstond trok ik wit weg. Want ik ben Claustrofobisch. Op het hysterische af. De dokter was niet onder de indruk. Met een tranquillizer zou dat wel meevallen. Het viel niet mee, vooral niet voor de verpleegster die ik in paniek bijna knock out sloeg toen ze mij de tunnel in wilde schuiven.

Het deed mijn reputatie geen goed. Op de gang werd over me geroddeld. Ik zou het verzinnen, aandacht trekken, me aangesteld hebben, kortom ik was een hysterische hypochonder. Mij best, als ik maar naar huis kon.

De co kwam aan mijn bed met een ernstig gezicht. Er zou nog een CT-scan komen en als daar ook niets uitkwam, mocht ik  naar huis. Mits ik thuis direct naar bed ging en nog eens 24 uur plat ging liggen. Er volgde een preek hoe dom ik was dat ik niet wat meer meewerkte.
Zaterdagochtend liep ik volgens scans en bloedonderzoeken volkomen gezond het ziekenhuis uit. Het was koud miezer weer. Onderweg haalden we een taartje. Thuis haalde ik de gemiste afleveringen Breaking Bad in. Het nieuwe jaar begon.

De carrefour innoveert: de schuifbalk

De Carrefour heeft groot vertrouwen in de laatste innovatie ter voorkoming van wachttijden bij de kassa: de schuifbalk om je boodschappen opzij te schuiven zodat er 2 klanten tegelijk kunnen inpakken! Dit wonder der techniek wordt niet door veel caissières ook daadwerkelijk ingezet. Dat vinden ze onbeleefd. Lief.

Dansen op de vulkaan

Het nieuwe jaar begon voor mij horizontaal: op de bank met dekens, poezen en zakdoeken binnen handbereik. De kerst brachten wij door in het door virussen doorrookte Nederland. Sinds wij op de berg wonen, heb ik daar geen weerstand meer tegen.

Dit was mijn uitzicht

en hoe gezellig het ook is met Teigetje, ik ben blij de wereld weer verticaal te kunnen zien al is het nog wat zweverig. Door mijn door snot benevelde hersenen, kon ik weinig anders doen dan naar de radio luisteren en blaadjes kijken. Ik ben nu volledig op de hoogte van alle lijstjes van topsporters van 2011, politici van 2011, hoogtepunten van 2011(kort) dieptepunten 2011 (lang) en nog veel meer, zowel van Frankrijk als van Nederland.

En van de verwachtingen voor 2012. Die zijn niet best. Uitstervende flora en fauna, dreigende wereldoorlogen en crisis in het algemeen. Met als klap op de vuurpijl, het vergaan van de wereld op 12-12-12.

Na al die deprimerende lijstjes vind ik dat laatste dan wel weer een opluchting. Als de wereld dan toch vergaat, kunnen wij beter in het laatste jaar alles eruit halen wat mogelijk is. Mochten de Maya’s zich dan vergist blijken te hebben, hebben we in ieder geval een goed jaar gehad. Een win-winsituatie.

Volgens één van de lijstjes zijn Fransen kampioen pis kijken. Dat verbaast mij  niet. Wat is er nou leuk om te wonen in een land met een 35-urige werkweek, waar je met je 62e met pensioen gaat, waar je vakantiedagen kan inhalen met staken, dat een van de beste gezondheidszorg systemen heeft van Europa en waar drommen buitenlanders zich vestigen op zoek naar rust en ruimte? Daarom speciaal voor hen onze nieuwjaarswensen in het Frans:

En voor de rest van de wereld natuurlijk hetzelfde!

Knal

Vrijdagavond klonk een harde onweersklap, de hemel brak open en het begon te sneeuwen. In grote vlokken. In één klap was het winter. IJskoud, harde wind, sneeuw. Zoals het hoort in december op een berg op 800 m.
Terstond begonnen de ezels te balken om hooi. Ik heb laatst gelezen dat de mensenmaag, of eigenlijk de hersencellen die de maag aansturen, een innerlijke klok heeft die eten eist op vaste tijden. Of je net voor je vaste etenstijd een zak chips hebt weggewerkt maakt niet uit, je krijgt weer trek. Blijkbaar hebben ezels dat ook maar dan in associatie met sneeuw. Aangezien vooral Nanou na 2 dagen hooi eten bijna niet meer door de deur van het geïmproviseerde stalletje kan met z’n dikke buik en ik geen zin had in het klagelijke gebalk als ze even niet met hun kaken kunnen malen, moest ik iets verzinnen. Ik knoopte vanochtend een hooinet. Een soort ouderwets boodschappennetje maar dan van dik touw. Het idee is dat ze langer bezig zijn met minder hooi.
Groot succes, geen balk meer gehoord.

 

Storm

Vanochtend werden wij te laat wakker omdat de wekker het niet meer deed. De stroom was uitgevallen. De storm, die ons volgens de meteo niet zou raken, was toch maar even langsgekomen. Volgens de tijdklok op de radiator in de badkamer was de stroom om 4 uur uitgevallen. Ik rekende gelijk uit hoelang de vriezer het nog zou houden. Hier op het platteland heb je zo je prioriteiten. 
Een groot voordeel van het stoken op hout is je onafhankelijkheid van de moderne maatschappij. Er is altijd warmte, je kan koken, wassen met warm water en zelfs een taartje bakken ter troost ende vermaak want een Frans huis is erg donker van binnen, vooral in de winter. 
Dat was wel even een puntje: wat te gaan doen? Alleen pal voor het raam zag je nog wat maar voordat de warmte van de kachel die plek heeft bereikt, duurt wel even. Kaarslicht is gezellig maar ook niet echt licht om wat bij te doen. Buitenwerk was ook niet aanlokkelijk met de horizontaal stromende regen en de niet aflatende wind. Na het taartje bakken en wat hout stapelen, waren de mogelijkheden wel zo’n beetje op.
Gelukkig ging toen ook de stroom weer aan. Morgen gaat het sneeuwen, het is maar goed dat er taart is.

Boerenbedrog

Het was rond december toen iemand uit ons dorp, laten we hem T. noemen, merkte dat er hout bij hem verdween. Nou is hout bij ons heilig. Je kan je schoonmoeder het hoofd inslaan en onder schoffelen met een graafmachine, je kan met een litertje eau de vie achter het stuur kruipen en iemand doodrijden, er is daar meer begrip voor dan voor het stelen van hout.

Een tweede doodzonde is om de gendarmerie erbij te halen. Dit soort zaken los je zelf op. Nu was het niet alleen een strenge winter, er lag ook een aardig pak sneeuw. Er liep een onmiskenbaar spoor van de achterdeur van de buurman van T. naar de houtstapel en terug naar de schuur van de buurman. Que faire? Naar de buurman toegaan en is een stevig woordje wisselen was geen optie. Rechtstreeks je ongenoegen laten merken doet een nette Chabannais niet. Maar dit over je kant laten gaan kon ook niet.

Na een paar dagen tobben was T. eruit. Hij nam een paar houtblokken, boorde er gaten in, vulde ze met kruit, stopte de gaten weer vol met dopjes hout en legde ze strategisch terug op de houtstapel.

De volgende dag hoorde T. een enorme knal. Het houtblok was met kachel en al ontploft. De buurman kwam zwaar aangeslagen naar buiten rennen. Van T. is nooit meer hout gestolen.

Les jours de gloires sont arrivés!

Champagne! Chase, de nieuwe film van Adriaan, is geselecteerd voor de Labo-competitie van het festival van de korte film in Clermont-Ferrand, het grootste korte filmfestival ter wereld. Het is eigenlijk nog geheim maar ik ben nou eenmaal niet goed in het bewaren van geheimen

Het betere jatwerk

Sommige mensen vinden mijn teksten blijkbaar zo leuk, dat ze ze integraal overnemen voor hun eigen verhuur. Een hele eer natuurlijk maar niet echt de bedoeling. Ze zijn auteursrechtelijk beschermd. Je kunt me wel inhuren en ik ben hartstikke goedkoop, je hebt mij er zo uit.