Johnny

Een van de voordelen van de afgelopen weken is dat ik nu weer helemaal op de hoogte ben van het nieuws in en om Frankrijk, Hier was niet de klimaattop nr. 1 maar de toestand van Johnny Halliday. Het zal jullie wellicht ontgaan zijn maar Johnnys leven heeft vorige week aan een zijden draadje gehangen. Wie is Johnny?  Een generatiegenoot van Mick Jagger met helaas niet hetzelfde muzikale talent. Maar dat weerhield hem er niet van een sterrenstatus te bereiken in Frankrijk (en dan ook alleen in Frankrijk) mede dankzij de regeling dat de Franse radio verplicht is 75% franstalige muziek uit te brengen en dan zijn de talenten snel op. Johnny is getrouwd met een Laeticia, ex-Miss France, en heeft 2 geadopteerde kindertjes, helpt allemaal mee. Bon, ook Johnny wordt een dagje ouder en zijn gezondheid begint een beetje op te spelen van al dat geouwerock. Hij kreeg een hernia, werd geopereerd door lijfarts en vriend Stephane Delajoux, naar verluid een lookalike van George Clooney en ex van Isabelle Adjani, die maakte een foutje, Johnny werd onwel en hop, daar lag hij in coma en nog wel in Beverly Hills waar hij een optrekje heeft. Gelukkig zijn daar allerhande sterrenartsen en die hebben hem er weer snel bovenop geholpen. De vriendschap met Delajoux is een beetje over want Johnny sleept hem nu voor het gerecht.

Goddank voor  de Clooney- lookalike is hij er niet in gebleven want de arme Delajoux is dit weekend zelfs aangevallen in Parijs door 2 Johnny fans en is in zijn mooie gezicht geschopt in het bijzijn van zijn kinderen. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als Johnny het loodje had gelegd. Met zulke fans heb je geen vijanden nodig.(AFP)

Johnny in betere tijden

Baby it’s cold outside

Het is Siberisch koud:  -13 en het waait en sneeuwt.

Teigetjes houden niet van sneeuw

Zara wel

Mexico op franse berg

Zelfs hier op de berg heeft het mexicaanse griepvirus kans gezien op te rukken. Geheel tegen mijn gewoonte in heb ik me naar de dokter gesleept want als gebruikelijk kwam het op het slechtste moment denkbaar: ik zou net vertrekken naar Nederland om een workshop ‘writing for animation”  te gaan volgen. Bovendien had ik me helemaal gek geshopt op het internet en dat allemaal bij mijn vader laten bezorgen  en had vriendin Desiree een plaats op de gastenlijst van Kyteman voor me geregeld, dus mijn overkomst was dringend gewenst.

Ik heb een nieuwe dokter en die is van de “medecine douce” ofwel homeopathie. Daar ben ik helemaal voor want medicijnen en ik, het gaat niet samen. Ik krijg rare bulten, zwellingen, en op zijn minst 4 van de 5 bijwerkingen die op de bijsluiter  staan. Hij was helemaal blij dat ik geen antibiotica wilde want de Fransman heeft niet het gevoel serieus genomen te worden zonder de deur uit te gaan met een tas vol doosjes, het liefst van de categorie paardenmiddel. Hij vertelde dat menig patient alle huisartsen in Le Mayet opbelt (er zijn er  4 en je hebt hier vrije keuze) net zolang tot iemand antibiotica voorschrijft. Hij oreerde een half uur over de stupiditeit van het Franse gezondheidsstelsel terwijl ik langzaam van mijn stoel zakte van ellende. Uiteindelijk liet hij me gaan met een tasje vol homeopathische buisjes. Met mijn wollig hoofd viel me nog wel op dat hij zijn volgende patient dezelfde hand gaf die de mijne -ongetwijfeld vol met bacillen- geschud had.

Het gebrek aan hygiene in de gezondheidszorg is zo verontrustend dat je er smetvrees van krijgt. Ik ben een keer bij een dermatoloog geweest waar een ongelofelijk vies toilet was maar geen kraantje om je handen te wassen. Ik was ook een keer bij de tandarts die net voor ik aan de beurt was naar de wc ging, mij daarna vroeg mee te lopen en daarna rustig zijn handschoenen aantrok en in mijn mond ging wroeten. Handschoenen, waarmee hij ook al in de mond van de vorige patient had zitten wroeten en aan het eind van het onderzoek “ontsmette” door er lucht tegenaan te blazen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus als ik nu naar een dokter ga, ben ik gewapend met antibacteriele gel en raak niets met blote handen aan. Maar dit terzijde.

De homeopathische middelen zetten geen zode aan de dijk, iedere ochtend kwam er wel weer wat bij: ontstoken ogen, bobbels in mijn keel, kortom, ellende. Adriaan sleepte mij wederom naar de dokter, die mij meldde dat ik nu ook bronchitis had en met op beschuldigende toon vroeg waarom ik geen antibiotica slikte. Door de griep kwam er bij mij weinig binnen maar aan Adriaans gezicht zag ik wel dat er iets vreemds werd gezegd. Enfin, toch maar aan de paardenmiddelen en nu ben ik eindelijk zover dat ik bed door bank kan verruilen en kan wegtypen op mijn laptopje. Helaas is er van de workshop niets meer gekomen en  duurt het ook nog even voordat ik mij in mijn nieuwe kleren kan hijsen maar in mijn huidige staat van zijn is dat toch een vlag op een modderschip.

Pipe

Vorige week heeft de burgemeester annex metselaar annex schoorsteenveger een mooie glimmende  dubbelgeisoleerde pijp in de schoorsteen gezet. Het was even een gigarotzooi maar nu kunnen we eindelijk de oven pizzaheet stoken zonder er zelf bij in de vlammen om te komen.

de schoorsteen was te nauw en moest eerst worden uitgehakt

binnen bleef het niet helemaal schoon

eind goed al goed

Speelfilm

Zaterdag was heel La Chabanne en omgeving in de kerk te vinden voor de vertoning van “Le Layon”, een korte speelfilm waarvoor La Chabanne en omgeving deze zomer het decor vormde. Bijna iedereen in het dorp speelde mee als figurant. De meningen waren unaniem: het was prachtig. Vooral de liefdesscène op een nummer van “Magma” de favoriete band van de regisseur uit de jaren ‘80 (of ‘70, even vergeten)  was onvergetelijk om uiteenlopende redenen, je moet ervan houden zullen we maar zeggen. Voor wie dit pareltje in de franse filmhistorie niet wil missen: de DVD is te bestellen bij Monique van auberge Les Campanules en meer in de volgende nieuwsbrief

Iejoor

Vorige week woensdag stond Nanou’s oor er ineens erg koddig bij. Helaas bleek het minder koddig toen ik dichterbij kwam: zijn oor zat onder het bloed en hij kon het niet bewegen. ik mocht er wel naar kijken maar niet er aan zitten. Voor de ezels hebben wij een speciale dierenarts en die moet helemaal uit Lapalise komen. Daar had hij duidelijk geen zin in maar na enig aandringen beloofde hij te komen. Dat was maar goed ook want Nanou bleek een zware oorontsteking te hebben met abces en dat abces was gesprongen. Wij hadden helemaal niets gemerkt. Iedere dag krijgen ze een worteltje en een knuffelbeurt en kijk ik ze en passant na of alles nog in orde is. Ezels hebben snel last van open plekken wat dan snel gaat ontsteken doordat ze dol zijn op stofbaden. De dag ervoor hadden ze nog uitgebreid gespeeld met hun emmertje en alles leek in orde.

Ik moest 3 dagen antibiotica-injecties geven en met een spulletje de buitenkant insmeren. Gelukkig is Nanou erg braaf en hij liet het tegen een worteltje allemaal vrij makkelijk over zich heen komen.
Inmiddels gaat het een stuk beter met zijn oor, het staat weer mooi rechtop. Wel minder koddig.

nanou is erg zielig

Irritatiegrens

Veel Franse vrouwen hebben de irritante gewoonte om 2 octaven te hoog te spreken en het liefst op een verlegen fluistertoontje. Vrijwel alle Franse zangeressen en actrices hebben er last van. Ondertussen zeggen ze op dat kindertoontje wel de meest vreselijke dingen, het liefst over elkaar. Een beetje als de kleine handtashondjes die als ze de kans krijgen in de keel van een grote hond hangen maar zodra de baasjes kijken zich piepend op de rug werpt. Het blijkt ze nog voor  de paplepel te worden ingegoten:

De toonhoogte van babygehuil is in Frankrijk anders dan die in Duitland. Onderzoekers van het laboratoire des sciences cognitives de l’Ecole normale supérieure van Parijs hebben samen met collega’s van de universiteit van Würzburg gedurende 20 uren het gehuil van 60 Franse en Duitse baby’s van drie tot zes dagen oud aangehoord en geanalyseerd: er zijn verschillen. De verklaring is simpel: foetussen kunnen in de laatste drie maanden van de zwangerschap omgevingsgeluid horen, in het bijzonder de stem van de moeder en de intonatie daarvan. In Frankrijk ligt de klemtoon van woorden op de laatste lettergreep, in Duitsland niet. De Fransen zeggen papá en de Duitser pápa. Franse baby’s blijken in hun gekrijs de stem ook de hoogte in te laten gaan, terwijl de toonhoogte van Duits zuigelingengeschrei naar beneden gaat. Tot nu toe meenden wetenschappers dat alle baby’s op dezelfde hoogte aan het huilen waren.
Bron: www.frankrijkforum.nl

Er zijn zelfs speciale cursussen voor vrouwen in leidinggevende functies om lager te leren spreken. Want alle charmes ten spijt, met een hoog stemmetje  blijk je niet erg serieus te worden genomen.

herfst

Je zou het bijna niet geloven gezien de zomertemperaturen maar het is toch echt weer Herfst. Gelukkig verlopen hier de feesten volgens een vast schema , dat geeft tenminste een beetje houvast. Herfst betekent hier Pompoenfeesten, ter bevordering van groei van een speklaagje dat ons comfortabel door de winter moet loodsen. Die pompoenen zijn meer aanleiding dan doel, hoewel het altijd weer leuk is om te kijken wat voor gedrochten er dit jaar weer geproduceerd zijn. Het doel is, zoals eigenlijk bij alle Franse feesten, eten en drinken. In de herfst drinkt men rosé à la pamplemousse (rosé met limonadesiroop van grapefruit) Uitermate vies maar na 3 glaasjes proef je daar niets meer van. Zelfgemaakte cider of, voor de toeristen en zieken, appelsap. Daar eet je worst bij of, mijn favoriet, Pompe au Graton, spekjesbrioche. Na 3 plakken heb je een extra laagje voor wel 2 winters en de rest van de middag maagzuur, maar 1x per jaar heb ik dat er graag voor over.

In La Chabanne organiseert Monique van de auberge ieder jaar een boerenmarkt met kleine producenten van notenolie, geneeskrachtige planten, geitenkaas, slakken in allerhande vorm -die ik niet meer eet sinds ik weet hoe die beestjes worden doodgemarteld-, scharrelvarkensvlees en zelfgemaakte appelsap. Tussen de middag serveert Lionel de traditionele herfstmaaltijd met pens in worst en andere vorm. Wij maken dat nooit mee want integreren kent zijn grenzen en hier houdt ons culinair begrip op.

eerst worden de appels in mootjes gehakt en daarna wordt het sap eruit geperst

links de boer die bij nacht en ontij onze weg sneeuwvrij houdt en recht de voorzitter van de Franse tuinclub maar nu even niet

ieder jaar wordt een tradiitionele appelsappers van stal gehaald

de eerste bierbrouwerij in de Montagne Bourbonnaise heeft sinds een jaar zijn biertjes klaar

In Nizerolle is een echte scharrelvarkensboerderij

het vuur voor het kastanjepoffen

caroline en Vianney verkopen hun biologische groenten

winterslaap

Van het ene op het andere moment is het winter geworden. En dat is maar goed ook want dan kom ik weer eens aan schrijven toe. Achter de computer zitten staat niet hoog op mijn prioriteitenlijst, achter de computer zitten terwijl de zon buiten naar je lonkt vind ik zonde van mijn tijd. Dus nu schijnt weliswaar de zon maar donderdagavond wordt het al -4! Ongelofelijk als je bedenkt dat wij 2 weken geleden op het strand van Ile d’Oleron zaten te puffen met een roodverbrande neus. Wij waren op vakantie en het was heel leuk maar ook heel druk. Volgens ons, de eilanders zelf vonden het heel stil en waren druk doende om de boel op te breken bij gebrek aan toeristen. Dus wij hebben nog gauw de laatste oesters leeg geslurpt en ijsjes gegeten bij de ondergaande zon. Zara ontdekte de zee , was al snel verslaafd en hapte zoveel zeewater dat het er aan alle kanten weer uitspoot. Ik heb nachtelijk Ile d’Oleron dus ook uitgebreid kunnen verkennen want dat spuiten ging 24/24 door. ‘ s Nachts blijken er veel zwerfkatten op het Ile waardoor Zara nogal eens de prioriteiten uit het oog verloor en ik haar zo zacht mogelijk vervloekend in NL en voor de zekerheid ook maar in het Frans, wees op de 5 minuten daarvoor toch zeer dringende reden waarom wij ons op dat onmogelijke tijdstip op dat ruige bouwlandje bevonden.

We waren allemaal weer blij thuis te zijn: wat hebben wij een lekker water en wat is het hier stil! Jammer dat er geen zee is en de oesters hier toch minder smaken ondanks de meegebrachte zure eilandwijn, maar verder hebben wij besloten de woonwagens niet naar Ile d’Oleron te verhuizen.

zara in zee

oesters eten

huisjes van de oestertelers

nog meer huisjes van de oestertelers

zara in zee

kwal

strand en strand

wij vonden het heel druk

eindelijk weer eens de zee

oesterbanken

zandhond

Bibi weg, Rambo komt

Ik had nog niet koud het stukje over Bibi erop gezet, of we hoorden een boel gerammel en gesnuif van buiten. De nieuwe hengst was gearriveerd. Hij is mooi en hij is wild; er was een merrie voor nodig om hem in de wagen te krijgen want lopen aan een touwtje doet hij niet. Eigenlijk heet hij Tintin maar Parellada (de boer) vond dat te kinderachtig en heeft hem omgedoopt in Rambo.Hij luistert naar geen van 2′en.
Rambo mocht gelijk zijn naam eer aandoen want het was de laatste dag dat Kiki “en chaleur’ was en het was wel de bedoeling dat er die dag nog voor nageslacht zou worden gezorgd. te horen aan het gesnuif en gehinnik die nacht moet dat wel gelukt zijn en ook gisteren werd er voor de zekerheid nog hard gewerkt. Vanochtend was de chaleur bij Kiki was over en dat liet ze hem merken. Inmiddels heeft hij de boodschap begrepen en staat hij in een hoekje eenzaam te grazen.

Rambo