Een kado op maandagochtend

Vanochtend zag Adriaan een bruin diertje in de ezelwei liggen. Eerst dacht hij aan een reetje maar dichterbij gekomen zag hij dat het het veulentje van Princesse, een van onze buurpaarden, was. Het moest vannacht geboren zijn. Princesse stond zenuwachtig aan de andere kant van het hek te snuiven. Vaag herinnerde ik mij vannacht Nanou te hebben horen balken. Balken kost hem zoveel moeite dat als hij balkt, ik moet weten dat er iets aan de hand is. Lui had ik geconstateerd dat het maar bij 1 balk bleef dus dat hij wel aan het spelen zou zijn.
Adriaan was al druk aan het foto’s maken, nieuwsgierig gade geslagen door de ezels, mijn prioriteit was hoe krijgen we het zo snel mogelijk overeind en bij de moeder? Overeind was geen probleem, een paar zetjes en hup, daar stond hij. Naar zijn moeder was andere koek. Ik probeerde het met het tuig van Nanou maar dat was veel te groot. Bovendien zei zijn instinct dat we de verkeerde kant op gingen (weg bij zijn moeder) en hij posteerde zijn dunne pootjes strak in verzet. Wil een paard niet, dan wil hij niet, ook al is hij net geboren. Optillen en over het hek zetten, voelde ik, was ook niet echt een optie.
Gelukkig kwam boer Dédé Parellada  net aanrijden. Die besloot eerst maar eens de injecties te geven (tetanus en nog iets). Maar het temperament van het veulentje was ook sterker dan de boerin en dat lukte niet. Uiteindelijk hielden Adriaan en Dédé het in een houdgreep op de grond, terwijl ik snel 2 injecties onder zijn dunne velletje duwde. Grisou vertolkte luid en duidelijk mijn gedachte dat wij wel erg ruw bezig waren met zo’n paardenbaby.
Praktische Parellada duwde veulentje onder het hek door et voilà, moeder en zoon waren verenigd. Even nog deed tante Sofia vervelend door jaloers tussen veulentje en moeder te willen dringen maar na een tijdje gaf ze het op en ging ze doen wat paardentantes horen te doen: vader Rambo op afstand houden.

Wij gingen het vieren met een kopje koffie. Hoe en waarom het veulentje aan de andere kant van het hek terecht was gekomen en wie het had schoongelikt, Nanou of Grisou, we zullen het nooit weten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.