Ziek, zwak, misselijk en onderweg

De dokter vond dat Adriaan en ik moesten worden ingeënt tegen tetanus. Na de 1e week weigerde mijn arm een week dienst, na de 2e lag ik 2 dagen ziek in bed en hield ik een door mijn lijf wandelende kramp over. Ik moest er nog 2. Voordat ik volledig zou worden lamgelegd door de 3e prik belde ik de dokter om te zeggen dat ik er maar vanaf zag. Dat leek haar geen goed idee, ik moest langskomen.

In de eerste week van januari ligt traditiegetrouw de ene helft van Frankrijk met buikgriep (lees: overbelaste maag) op bed en de andere zit in de wachtkamer van de dokter. Het was heel druk, er was geen assistente maar wel veel telefoontjes en ik moest het doen met een half oor. Halverwege het opnoemen van mijn pijntjes, concludeerde de dokter dat mijn gezondheid ernstig bedreigd werd en ik moest onmiddellijk naar een neuroloog voor een ruggenmergpunctie. De volgende dag om 3 uur moest ik mij melden in het ziekenhuis in Roanne. Ik was zo overdonderd, ik deed netjes wat ze zei.

In het ziekenhuis wist men van niets maar ik moest me maar uitkleden en in bed gaan liggen en dan zou alles wel goed komen.   ‘Maakt u zich niet ongerust’, was het standaardantwoord op mijn vele vragen. Iets waar ik niet zo goed in ben.
Uiteindelijk kwam er een co-assistent die klopte en drukte, toen een neuroloog die klopte en drukte en daarna vroeg ‘Waarom bent u hier eigenlijk?’ Ja, dat wilde ik ook weleens weten. Ik zei dat het volgens mij een vergissing was en dat ik maar eens opstapte. Maar nee, daar kwam niets van in, de ruggenmergpunctie ging gewoon door. Waarom? Daarom. En daarna moest ik op z’n minst 48 uur blijven anders zou er ruggenmerg gaan lekken en dan was ik in ieder geval ziek.

De volgende dag werd ik gewekt door een verpleegster die direct een naald in mijn arm stak en 21 buisjes bloed aftapte. ‘s Middags volgde de punctie. Daarna moest ik 24  uur volkomen plat liggen.
Nou is dat op zich niet zo erg, ik kwam mijn tijd wel door met mijn podcasts van jaren marathoninterviews, This American Life en Plots. Wat wel erg was, is dat je op een po moet. En dat er geen gordijnen hangen tussen franse ziekenhuisbedden. Gelukkig maakte de dame naast mij de wereld niet meer zo mee, maar toch.

Alle resultaten waren goed, kwam de dokter mij vertellen. Mooi zei ik, dan ga ik  morgenmiddag weg. Maar nee, nu begon het pas. Anders dan in Nederland is in Frankrijk de medisch specialist dol op het vinden van de speld in de hooiberg. Ik had pijn en ik zou het ziekenhuis niet verlaten vooraleer de oorzaak gevonden was.
Ik weet dat veel mensen dit een goede instelling vinden maar ik niet. Ik ken mijn lijf een beetje en ik ben gewoon een maandagexemplaar. Er is altijd wel iets wat niet lekker loopt en het meeste gaat na kortere of langere tijd vanzelf over. Bovendien lag ik al 3 afleveringen van Breaking Bad achter. Ik werd boos, ik wilde weg tenzij de arts kon aangeven welke dood ik zou sterven als ik lekker thuis op de bank ging liggen. Dat kon ze pas zeggen na de 2 MRIscans die ze voor me besproken had.

Terstond trok ik wit weg. Want ik ben Claustrofobisch. Op het hysterische af. De dokter was niet onder de indruk. Met een tranquillizer zou dat wel meevallen. Het viel niet mee, vooral niet voor de verpleegster die ik in paniek bijna knock out sloeg toen ze mij de tunnel in wilde schuiven.

Het deed mijn reputatie geen goed. Op de gang werd over me geroddeld. Ik zou het verzinnen, aandacht trekken, me aangesteld hebben, kortom ik was een hysterische hypochonder. Mij best, als ik maar naar huis kon.

De co kwam aan mijn bed met een ernstig gezicht. Er zou nog een CT-scan komen en als daar ook niets uitkwam, mocht ik  naar huis. Mits ik thuis direct naar bed ging en nog eens 24 uur plat ging liggen. Er volgde een preek hoe dom ik was dat ik niet wat meer meewerkte.
Zaterdagochtend liep ik volgens scans en bloedonderzoeken volkomen gezond het ziekenhuis uit. Het was koud miezer weer. Onderweg haalden we een taartje. Thuis haalde ik de gemiste afleveringen Breaking Bad in. Het nieuwe jaar begon.