Jack the Kippenripper

Een maand of twee geleden schrokken we wakker van kabaal in het kippenhok. Zara vloog bijna door de deur, en Sammie vloog van schrik in het gordijn. Alleen Teigetje, stokdoof, sliep onverstoorbaar verder.
Nog voor we het kippenhok bereikten, zagen we dat het al te laat was. Al wat restte van onze mooie kippen was een hoopje veren. Maar eentje had het overleefd.
Zara deed nog een verwoede poging de brutale dief op heterdaad te betrappen, waarschijnlijk om het restant af te pakken en op te eten, maar kwam onverrichterzake huiswaarts. Tenminste, zij likte haar bek niet af.
Van slapen kwam er weinig meer die nacht. Vol zelfverwijt lagen we het donker aan te staren. Het kippenhok vergeten dicht te doen. Zo stom.

We waren er wat slordig mee. In al die 9 jaar dat wij hier wonen, was er nog maar 1 kip door een wild dier gevangen. En dat was op klaarlichte dag gebeurd. De rest was door niet aangelijnde honden te grazen genomen. We zeiden dan ook altijd tegen Jan, de buurman die op onze dieren past als wij er niet zijn, dat hij heus niet iedere avond het hok hoefde te komen dicht doen.

Bekomen van de schrik, haalden wij bij kaasdames Ank en Anne nieuwe kippen. Nog nooit was de integratie van nieuwe kippen zo probleemloos verlopen. Al na 1 dag liepen ze gezusterlijk door het weiland te struinen. Geen pikje kwam eraan te pas, redelijk uitzonderlijk als je nieuwe kippen in het hok zet.
We letten extra goed dat we het hok niet vergaten te sluiten. Helemaal nadat we op het weiland tegen de bosrand de vermoedelijke dader, een schitterende, goed doorvoede vos, zagen lopen.

Groot was dan ook de ontsteltenis toen we op een middag weer in nood verkerende kippen hoorden. Dit keer was er 1 kip weg van de drie. Een was gered doordat ze broeds in haar hokje zat en blijkbaar had de kippenripper geen tijd gehad om nog een kip mee te slepen. Het was vooral onrustbarend omdat hij zijn werktijden had uitgebreid naar daglicht.

We hadden altijd geroepen: beter een kort leven dan een opgesloten leven maar zo kort? Misschien moesten we toch maar aan de ren. Nog voordat we eruit waren, kwam er weer een kip niet thuis. Ze had niet thuis willen komen voor spertijd en dat was haar noodlottig geworden. Ik vond haar veren bij de drinkbak van de ezels.

kip bij pipowagenNu hebben we nog 1 kip. Ze mag alleen na de schemering naar buiten en ze moet al om 18.00 uur thuis zijn. Dan lok ik haar met een lekker hapje het hok in. Zodra ze het hapje op heeft, komt ze erachter dat ze niet meer naar buiten kan. Dan zet ze een keel op en tokt zich verontwaardigd in slaap.

Ondertussen heb ik bouwtekeningen van kippenrennen opgezocht. Dat is nog best ingewikkeld zo’n ren: het moet groot zijn, met gaas van boven tegen de buizerds en onder de grond tegen de rest van de kippenvijanden. Het moet dichtbij huis vanwege het gemak, niet te dichtbij vanwege de stank, niet op het noorden vanwege de winterkou, niet op het westen vanwege de kruiende sneeuw, niet in de moestuin vanwege de marter die daar woont en op de enig overblijvende plaats hebben we eigenlijk een terras voor onszelf gepland. Te lang kunnen we er niet over nadenken, voordat Jack weer honger krijgt moet de ren klaar zijn.

 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder dieren

Een Reactie op “Jack the Kippenripper

  1. Wat een sneu relaas. Zelf ben ik momenteel mijn kuikens aan het beschermen tegen hongerige buurtkatten. Als je een ren met zolder maakt, zorg dan vooral dat je stahoogte hebt. Een ren vraagt erom om peridiek omgespit te worden. Zonder stahoogte is dat geen pretje.
    Sterkte met de afweging.

    Jeroen B, 62

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s